Dag 7 tm dag 16. Het duurt even, maar dan ben je ook aan een rustdag toe

Dag 16:

Vandaag een relaxte dag op de camping Le Paquis in Vareness. De stad waar Louis de 14e en zijn vrouw Marie Louise opgepakt werden onderweg naar de vestiging in Montmedy. Het heeft de inwoners van Montmedy toen wat gekost om niet vernietigd te worden door de legers van de familie van Marie Louise. Maar ook hier gold: Alles heeft zijn prijs. Ze proberen het volgens mij nu terug te verdienen door een route door de stad uit te zetten waarin de gevangneming van beiden is beschreven. Voor de wat verlate ramptoeristen, denk ik.

Maar even terug naar de camping: Voor fietsers van alle gemakken voorzien: koelkast, waterkoker, je kunt je electronica vrij opladen en overal zijn picknicktafels waarin je kunt eten, koken of zoals ik nu doe internetten. En een verse bakker en een supermarkt met mooie verse groente. Dus dat wordt smikkelen vandaag.

Morgen een dag van 29 graden en 70 km door hooivelden. Dus dat wordt erg vroeg opstaan en vertrekken, zodat we hopelijk, als het te warm wordt, toch een boom met schaduw vinden om een dutje onder te doen. ( En ja, om mijn tennisvrienden voor te zijn, ook voor mij tellen de jaren!)

Dus nu tijd voor de voorgaande dagen:

Normalerwijze zou ik nu beginnen met dag 7. Maar op mijn verzoek van Dik, ga ik toch even terug naar dag 3. Volgens mij, denkt Dik, net als ik, gezien de foto én de karaktertrekken dat ons tennismaatje een afstammeling is van baron Frits. Nu wordt dat door betrokkene in alle toonaarden ontkent, Dus zal ik de foto van baron Frits publiceren, zodat een ieder die hem kent, zelf een oordeel kan vormen.

Dag 7:

Ik had me voorgenomen om 6 uur te vertrekken, maar het wordt n half uurtje later. Half 6 opstaan,  aankleden, spullen inpakken, fietsen, kar en tassen naar beneden sjouwen en ik mag weer dezelfde berg,  die ik de dag ervoor ook al had beklommen (en weer had afgedaald), bekimmen. Nu is de ochtend niet echt mijn ding, dus dat valt helemaal niet mee. Aangezien ik zaterdag na Maastricht verder geen winkels was tegengekomen, moet ik de dag beginnen op water en een energiereep. Maar uiteindelijk kom ik in een klein dorpje waar een bakker is en die ook nog open is. Dus  sla ik brood voor de komende dagen in. Op naar Limbourg.

In Limbourg lopen 3 wegen pal naast elkaar en mijn GPS heeft me nog niet in de steek gelaten. Dus ik volg de aanwijzing de meest rechtse weg, die ook erg steil blijkt, omhoog. Bijna boven, en dat was weer piepen, kreunen etc., zegt hij: Keer om, verkeerde afslag. Dus ik denk sh!@#%t, maar volg de gehoorzaam de aanwijzing en daal af naar beneden. Dus de tweede afslag, nog steiler omhoog, en bij de laatste bocht: Keer om, verkeerde afslag. Dus ik denk sh!@#%t, sh!@#%t, maar volg wederom gehoorzaam de aanwijzing en daal weer af naar beneden. Dus de derde afslag. Gaat een tijdje goed, tot ik weer een bericht krijg dat ik om moet draaien en ik denk: DAHAAAAAAAAAAAAAAAG! Ik ben gekke Henkie niet. (Dat was mijn pa). Dus maar door fietsen en kijken waar ik uitkom. Dat was dus in wei met koeienvlaaien. Dus zeker niet de goede weg, denk ik zo. Gelukkig met behulp van Google maps, en een uurtje extra fietstijd, kom ik toch weer op de goede route.

Tot aan de voet van de klim naar La Ried en Stourmont, is het klimsh!@#%tmen, dalen, piepen, kreunen, afstappen, op adem komen en weer door. Gelukkig voor mij, is er een grasveldje met een picknicktafel, aan de voet van La Ried.

Dus eten en een dutje doen, en lichamelijk en geestelijk voorbereiden op de lange steile klim die ons te wachten staat.

De eerste klim naar La Ried is stevig, Gaea moet regelmatig meelopen, want het baasje kon de kar niet in zijn eentje trekken. (Nu weet ik ook waar de uitdrukking vandaan komt: Een fietser met een kar in de Ardennen!) Maar we komen boven. Uitgeput, maar met het (on-)gelukkige gevoel, dat er een nog langere en steilere klim in het vooruitschiet ligt. Dus slokkie water, Gaea uit de kar en daar gaan we. Na heel veel afstappen, op adem komen, bereiken we uiteindelijk Stourmont. Nu mogen we genieten van de vruchten  van ons werk: Een afdaling van 10 km. Gelukkig, want het water is op. En …….  we hebben toch een dorst! In Targnon aangekomen, zien we een klein barretje. Tijd om het vloeistofniveau bij te vullen: Een cola voor Theo en een bolletje vanille-ijs in een bakje voor Gaea. Het vertrekken duurt even, want onze diva wordt weer door omstanders vastgelegd op de foto. (En voor degene die niet weten wie ik daarmee bedoel, daarmee bedoel ik niet mezelf!)

Nu nog een kleine 7 km vals plat, en dan kom ik op de camping Chalet-Weekend. Ook hier tijd voor een rustdag. Dus hapje eten, electronica opladen en naar bed. Morgen weer een dag.

Dag 8:

Na een heerlijke nachtrust, ontbijt met het brood van gisteren en de droge worst die ik uit Nederland heb meegenomen. Vandaag doe ik weer een wasje, die ik binnen op mag hangen. Loop wat rondjes met Gaea, en moet nog boodschappen doen. Dus vraag ik aan Annemieke, de eigenaresse van de camping, waar dichtstbij zijnde winkel is voor boodschappen. Dat blijkt 7 km terug of 15 km verderop. Dus niet echt iets waar ik nu naar uitkijk. Maar Annemieke biedt aan, dat ik haar een lijstje meegeef, want zij moet toch nog boodschappen doen na het grasmaaien. Dat kan wel even duren, maar alles beter dan 14 of 30 km fietsen voor een paar boodschappen.

Onderwij en na een van de rondes lopen met Gaea, kom ik in gesprek met een Nederlandse man, die de as van zijn vrouw bij heeft om op de camping tijdens de zonnewende uit te strooien. Zij kwamen al jaren op deze camping op de heen- en terugreis naar Frankrijk, en het had een speciaal plekje in hun hart. Het blijft toch mooi wat voor mooie gesprekken je soms kunt hebben onderweg.

Als Annemieke terugkomt met de boodschappen, geeft ze me de bon, en zegt me dat ik het tegelijk met het overnachten en het eten kan betalen als ik vertrek. Ze geeft aan dat in al die tijd dat ze de camping heeft, dit altijd zo gedaan heeft en altijd zal blijven doen. En dat ze slechts 2 x de rekening niet betaald heeft gekregen, maar dat ze er toch voor kiest om vertrouwen in de mensen te houden.

Dus nu eten koken. Vegetarisch, dus geheel tegen mijn natuur in, aangezien ik vlees niet goed kan houden.  Gelukkig zijn er ondertussen een stelletje. Dagmar en Bertrand, gearriveerd die zijn gaan barbecueën, en zij krijgen waarschijnlijk medelijden met me, en bieden me een kippenpoot en een worstje aan. En mijn hele lichaam roept, nee schreeuwt: “Neem dat vlees, neem dat vlees!”

En zo gehoorzaam als ik ben, accepteer ik het aanbod. Nadat ik het bord terugbreng, drinken we nog wat biertjes en praten na. Het was een gezellige avond. Bedankt, Dagmar en Bertrand!

Dag 9:

Vandaag eet ik eerst wat van het oude brood met de droge worst, de gister aangekochte befaamde smeerkaas “La Vache qui ri” en stap op de fiets. Ik twijfel ik of  ik naar Moulin de Bistain fiets of naar Bastogne. Onderweg besluit ik dan om voor Bastogne te gaan. Bij de eerste camping aangekomen is het 13.15 uur, en na de camping komt meteen een lange steile klim. Twee redenen om door te fietsen. ’s Morgensvroeg meteen een steile klim is niet aan mij besteed. (Zoals meerdere sporten.)

Vandaag is het een dag met miezerregen. Buiten, klimmen, kreunen etc., en een mooi plekje om te pauzeren  heb ik niet zoveel te melden. Behalve dat ik mijn vouwslot op een domme manier bevestig op de hondenkar en hem ’s avonds kwijt ben. Maar uiteindelijk kom ik om 16.15 uur aan op de camping Les 3 Sartes. Een ietwat erg verouderde camping die zich aan het voorbereiden is op de opening van het seizoen. ’s Avonds na het bereiden van mijn wederom vegetarische avondmaaltijd, wordt ik door Peter en Anne, die vanuit Porto naar Maastricht fietsen uitgenodigd voor de koffie. Zij gaven aan dat zij enige dagen steeds met een ander paartje op dezelfde camping verbleven, en gaven me wat tips voor campings. En het was weer een mooie avond met mooie gesprekken. En ondertussen maakte ik nog reclame voor het Kenniscentrum AD(H)D en ASS. (Aan wie kan ik de rekening sturen Irma?)

Dag 10:

Het  was vannacht stervenskoud. En dat is niet bevorderlijk voor de nachtrust.

Peter, Anne en ik nemen afscheid en ieder gaat zijn eigen weg. Peter en Anne richting Maastricht en ik richting Bastogne. Weer klimmen, kreunen enz. Maar merk vandaag dat ik het aanzienlijk moeilijker vind om beslissingen te nemen, minder kracht heb, meer problemen met de coördinatie. Dus ondanks de leuke gesprekken, toch teveel prikkels gehad, denk ik. Dan scheur ik uit mijn fietsbroek en  klettert ook nog mijn MIO Cyclo 400 uit de houder op straat. Scherm kapot, maar gelukkig doet hij het nog wel. Kijken hoe de verzekering hier over denkt.

Gelukkig schijnt het zonnetje  als ik op camping Renval aankom. Ook hier wil ik 2 nachten blijven, zeker nadat ze de hoofdstraat zo mooi met paraplu’s versierd hadden voor me. Vanavond lekker eten:  Pottage de maison gevolgd door een heerlijke lasagna en een pilsje. Morgen lekker uitslapen. Dus Gaea uitlaten en naar bed. En weer een stervenskoude nacht. Dus vaak het bed uit om de blaas te legen.

 

Dag 11:

6.30 uur. Gerinkel, geroep vlak naast mijn tent. Daar gaat het uitslapen. Uitgerekend vanochtend kiest het leger uit om legertenten pal naast mijn tent op te zetten. Dus maar op tijd opstaan, boodschappen doen en ontbijten. Na mijn ontbijt, wil ik met Gaea naar het centrum lopen om geld te pinnen. Een paar honderd meter buiten de camping, begint ze met mank te lopen en met haar rechter been te trekken. Dus besluit ik om te keren. Zodra ik zeg: Kom we gaan terug, loopt ze weer normaal. Ik heb nu het donker bruine vermoeden dat ze me bespeelt. De muts. Maar het zekere ven de rust or het onzekere nemend, keren we weer terug naar de tent. De leger tenten die tegen mijn tent stonden, zijn ondertussen een kleine 50 meter verplaatst en de rust is wedergekeerd. Wat mij betreft, hadden ze wat later mogen beginnen; zo’n uurtje of 4 later? Na het eten, zie ik een stelletje met precies dezelfde doggyride als ik heb. Ze fietsen door, naar het andere einde van het veld. Zij blijken twee Belgen te zijn, die een paar dagen gaan fietsen met hun hond. Ze zullen de dag erna een foto maken van Gaea in de kar, omdat we de eersten waren die ze tegenkwamen die hond op reis is. Voor de rest, op tijd naar bed, kou lijden en vaak naar de toilet.

Dag 12:

Ik besluit om het volgende traject van 80 km op te delen in 3 dagen in plaats van 2 dagen fietsen en 1 dag rust. Eerst boodschappen doen en geld afhalen. Gemakkelijker gezegd dan gedaan. Boodschappen doen gaat vlot. Maar een geldautomaat vinden waar iedereen kan pinnen is wat lastiger. Maar ook dat lukt uiteindelijk. Nu kan de reis verder. We krijgen meteen een omleiding. Dat wil zeggen één bord, die wijst welke kant je op moet, gevolgd door géén andere borden, zodat je het zelf maar moet uitzoeken. Waarschijnlijk Belgische logica?

Na een paar afslagen, die steeds weer doodlopen én die steeds stijl omhoog gaan, raadpleeg ik uiteindelijk ieder mans vriend Google Maps, en ik vind de juiste route naar de oorspronkelijke route. Joepie. Zo wordt een korte route toch nog een lange route. Ook vandaag  waait er nog steeds een koude noordelijke wind. Enerzijds fijn, want de windrichting is de fietsrichting. Scheelt weer energie. Anderzijds is het erg koud. Maar ja, een Nederlander heeft altijd wat te zeuren. Toch? .

Maar uiteindelijk kom ik aan op Camping Lescheret. Ik mag een mooi plaatsje aan het water uitzoeken.

Je kunt daar ook eten, maar ik heb vanochtend ingrediënten, inclusief spekjes ingekocht, dus toch maar zelf koken. Na het eten, ga ik nog even naar de kantine om te vragen waar ik mijn electronica kan opladen en om een kopje koffie te drinken. Dat kan in de kantine, en die gaat morgen pas om 8 uur open. Dat lijkt me nou echt geen probleem. In de kantine kom ik in gesprek met Jaap en Annemiek. (Ik hoop dat ik de namen niet door elkaar haal, want Theo en namen is geen goede combinatie). Ze zijn het stel dat een aantal dagen op dezelfde camping aankwamen als Peter en Anne. Ook zij hadden het koud gehad, en gaven me een aantal gouden tips: Jas over het voeteind van je slaapzak trekken, sokken aan en de handdoek tussen je luchtbed en je slaapzak leggen. Dit wordt de eerste nacht dat ik het niet zo koud had, dat ik mijn bed uit moet om te plassen. Heeeeeerlijk!

Dag 13:

Ik sta vandaag op tijd op: 8 uur. Zet een kopje koffie voor mezelf, en vul de thermoskan met koffie voor onderweg.  Hopelijk strand ik niet zoals Lodewijk de 14e en Marie Louise onderweg naar Montmedy, maar dat is voor mij gelukkig geen “hoofd”zaak. Onderweg kom ik een andere fietser tegen, heb natuurlijk weer gesprek en wat blijkt, we hebben voor vandaag dezelfde eindbestemming. Om mezelf te ontzien, vertrek ik z.s.m. en het duurt even voor we elkaar onderweg weer zien.

Onderweg bij de Abdij van Orval ontvang ik mijn eerste officiële stempel voor het Pelgrimspaspoort. Daarna is het doorstompen naar de camping naast de vestiging Montmedy, waar dezelfde fietser net voor me aankomt.

Vooral de grens is erg lastig gemaakt erg lang en erg steil. Maar we hebben het gered. Blijkbaar is er een soort ontmoedigingsbeleid voor fietsers uit België.

Op de camping aangekomen, kook ik lekker een pannetje eten, en ga daarna voor het slapen nog even de oude vestiging bekijken. Het is erg vervallen. Maar het wordt langzamerhand steeds meer opgeknapt.

Dag 14:

Vandaag wordt een korte rit, maar ik sta op tijd op, zodat ik vroeg op de camping Lac Vert plage te Dun-sur-Meuse hoop aan te komen. In Montmedy, schijnt een bakker open te zijn, dus ik kan vers brood en misschien nog wat ingrediënten voor het avondeten scoren. Bij navraag blijkt, achteraf ten onrechte, dat ik beter met de fiets kan gaan. De weg er naar toe is erg steil en het is gemakkelijker om er langs te fietsen, ware het niet, dat je dezelfde weg omhoog moet fietsen. En dat is wandelend lastig, fietsen erg lastig en met de hondenkar achter je fiets onmogelijk.

Ik verschiet hierdoor mijn kruit al voor ik goed en wel Montmedy uit ben. En er volgt direct weer een lange steile helling. Na een korte niet al te lange en vermoeiende tocht moet worden, kom uitgeput op de camping aan. Voor koken geen puf, dus douchen en een frites eten. Hier knap ik gelukkig weer van op. Dus tent opzetten. Even controleren of er geen scherpe stenen of takken liggen, en dan luchtbed opblazen en tent inruimen. Nog even Gaea uitlaten en heerlijk liggen……… dacht ik.

Ik schijn een steentje over het hoofd gezien te hebben en die ligt precies onder het luchtbed waar mijn rug op ligt. En dan ben je blij dat je je fietsbroek waar je uitgescheurd bent niet weggegooid hebt. Door deze tussen de plek waar het steentje ligt en het luchtbed te leggen, heb ik enigszins redelijk kunnen slapen.

Dag 15:

Ik sta enigszins geradbraakt op, maar dat geeft niet vandaag maar 27,5 km fietsen met weinig hellingen. Dat ziet er op papier goed uit. Helaas beter dan in de praktijk. De hellingen waren wel minder lang, maar soms erg steil, zodat het nog steeds piepen, kraken, steunen, stoppen en op adem komen was. Ik merk nu ook dat om de 2 dagen rusten, zelfs voor zo’n fit persoon als ik, geen overbodige luxe is. (Of misschien schat ik mijn fitheid hoger in dan het in werkelijkheid het geval is. Ook dat is een optie.)

Uiteindelijk kom ik aan op de camping Le Paquis te Vareness. Dus tentje opzetten, lekker uitrusten, even wandelen met Gaea en morgen weer een dag.

Dag 16:

Het cirkeltje is rond. Weer terug bij het begin. Ik ben 2,5 weken niet bezig geweest met de gevolgen van min beroerte, maar vandaag terwijl ik met Irma sprak via Houseparty, besefte ik dat, hoewel ik de afgelopen periode ontzettend heb genoten van de rust van de natuur, dat de gevolgen er wel degelijk zijn, en hoewel ze even uit het zicht zijn, helaas niet verdwenen zijn. Zelfs genietend van de natuur, blijven prikkels een belemmering, waarvan ik de gevolgen vaak de dag erna pas ervaar. Ook niet erg, betekent, dat ik mezelf ook deze tocht moet leren beperken in contacten. En ik heb nog bijna 4 maanden om te oefenen voor ik weer in het normale leven stap.

4 antwoorden op “Dag 7 tm dag 16. Het duurt even, maar dan ben je ook aan een rustdag toe”

  1. Bon jour Theo, mooi je verslagen zo te lezen! Survivallen met al het moeilijks én moois! Big blessings Pelgrim! Salut Jean Q.

    1. Fietsen in de natuur komt bijna overeen met mediteren. Er gaat wat door je heen.

      Groetjes,Theo

    1. Hoi Kees, volgens mij is fietsen naar Santiago eenvoudiger dan 7 Heuvelentoernooi winnen. Groetjes aan Ria

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *